Рембонинг “Маст кема”сидек адашиб қолдим, Хаёлларим чувалмоқда, чайқалар тинмай. Денгиз қирғоқлари уфққа кўз тикиб толди, Боқ чексизлик қароғимга суратин чизгай, Само сузавергай қалқиб ичда бир уммон. Саркаш кема қалқиб ўтар, боқаман ҳайрон, Тўлқин…