Чексиз саҳро. Уфқи ерга бош эгган, Шарпага айланиб сароблар кезар. Тутқичсиз шамоллар увиллар экан, Кўнгил ҳувиллайди, насимлар эсар. Бир ҳовуч тупроқда чўлнинг пардози, Гиёҳлар ҳидини туяди кўнглим. Гулдираб ўтади тўзон овози, Ваҳима қутқусин…