Биёбон

Чексиз саҳро. Уфқи ерга бош эгган,
Шарпага айланиб сароблар кезар.
Тутқичсиз шамоллар увиллар экан,
Кўнгил ҳувиллайди, насимлар эсар.

Бир ҳовуч тупроқда чўлнинг пардози,
Гиёҳлар ҳидини туяди кўнглим.
Гулдираб ўтади тўзон овози,
Ваҳима қутқусин келади енггим.

Адашиб кетмоқда минг битта карвон,
Йўллар чуваланар, излари чалкаш.
Юлдузлар чарақлаб боқади ҳайрон,
Ой фонарин ёқиб нурланар саркаш.

Кўнгил биёбони ёришар гўзал,
Манзиллар омонат, вақт ҳам ўткинчи.
Уммондан сув ичган булутлар афзал,
Яшиндай ёнолсам ёмғир ўкинчим.

Муслима ҲАМРОЗ
22.10.2026 йил