Йўл юраман, шом йироқ, тош отади йўлдошлар, Мани кўнглим «шамчироқ», нурлари пилдирайди. Чоҳ қазилган довонда синиб, чўкиб бораман, Кўкарган ҳар япроғим бандма-банд дилдирайди. Мани кўнглим «най» экан пуфлаб кўрар ҳар нодон, Дўстим ғанимларимга…