Muslima Hamroz

Ёнсаму ловуллаб тунлар уйғонса, Юлдузлар тўкилса чўғдайин ёниб. Бу ғариб кўнглимда бир ишқ тўлғонса, Бўларми нурафшон тафтига қониб. Мен ошиқ бўлганман – муҳаббат дардим. Кул бўлдим, гул бўлдим сабрим етарми, Ёниб сўнмоқ балки…

Дарёдан шаршара узалиб тушар, Оққан ўзанида оқим синмайди. Оқаман, жилғалар умидга ўхшар, Жўшқин чашмаларга томчи сиғмайди. Қалбимни қийнайди тўғонлар тўсиб. Бир уммон чайқалиб турар кафтимда, Қуёш шуъласига чайиб олинган. Бир дам фироқ дардин…

Чексиз саҳро. Уфқи ерга бош эгган, Шарпага айланиб сароблар кезар. Тутқичсиз шамоллар увиллар экан, Кўнгил ҳувиллайди, насимлар эсар. Бир ҳовуч тупроқда чўлнинг пардози, Гиёҳлар ҳидини туяди кўнглим. Гулдираб ўтади тўзон овози, Ваҳима қутқусин…

Бу дунё шафқатсиз, балки меҳрибон, Бор-будингни бир умр таъқиб этади. Ўзингни ўзингга этиб қўриқбон, Тақдир поёнига охир етади. Осмонга чиқармас ҳеч қандай норвон, Қалбингда нур ёнса, йўқлик нетади. Нафсингга берилмай топсанг йўриқбон, Ризвон…

Қизил олма тўкилар тўп-тўп, Ёмғир ёғар, қўшиғи чак-чак, Дарахт йиғлар, армонлари кўп – Соясида тўқилган эртак. “Олма ёғар, олмалар ёғар.” Олмаларни саватга солдинг, Енгилгина кўтардинг, ажаб. Хушбўй исин ҳидлаб ҳам олдинг, Уйғонганда сўйлама…