Muslima Hamroz

Кўнглим дарёсига пинҳон оқади, тиниқ ирмоғига ёвқур боқади, кечмиш тўфонларин чорлаб келади, сирлар васвасасин зорлаб келади, дунё туб-тубидан қониб сув ичган ғулу.

Айни баҳор чоғида чорласа чорбоғ, Бағримни сарҳуш айлар кўклам ҳавоси.

Мен кечган рўёда қолди қайғу ва алам, ва бир ҳовуч кулдек сочилди шу дам қадрсиз ғўр ғурурнинг аччиқ тўзони.

Кумуш қишнинг нотинч охирги туни, Қорнинг намчил ҳиди анқийди гўё. Навбаҳорнинг интиқ биринчи куни, Гуллар хушбўйига тўлади дунё.