Muslima Hamroz

Гар меҳмон келса, тандир қиздириб, Иссиқ нон, патир ёпарди онам. Мезбонлик тафтин ошкор сездириб, Меҳрга ҳам имкон топарди онам. Гуриллаб ўчоқ, палов дам ерди, Дастурхон тайёр, тинмасди онам. Бағри кенг, камгап, хуш кўрдик…

Биринчи мисра порлаб келади, Илҳом парисин чорлаб келади, Сўзлар сеҳрини зорлаб келади, Қалбимни ашъор уйғотган палла. Гўзал бир туйғу дилда порлайди, Битик жилосин сирли чорлайди, Ишқи садосин қўмсаб зорлайди, Қалбимда ашъор уйғонган палла.…

Каллакланиб нафаси буғилган дарахт, Шамолларда қилт этмай унсиз бўзлайди. Чуғурчуқлар шивирин эшитмас, карахт, Ёлғиз япроқ шитирлаб нени сўзлайди?!   Ёмғир ёғса ичади булутнинг сирин, Туб-тубидан ўсганда янги минг ришта. Қуёш нури эркалаб йўллайди…

Сезяпсанми бир тонг оқармоқда, туннинг қорамтир пардаси мажҳул.

Булутнинг бағри бўлиб минг бўлак, осмондан тинмай сир ёғар лак-лак.