Сен

Мен ўшал муҳаббатман, ишқ тўла бир қалб,
Чексизлик дунёсига сиғмаган маъво.
Сен соғинган суюнчман, қуёшдек кулган,
Нафасингда най бўлиб таралган наво.

Мен ҳаётман тириклик шукрига тўйиб,
Гўзаллик фитратига қоришган авло.
Сен яшнатган очунман, сирлари ғойиб,
Севилмоқ ошёнида тополган жило.

Мен ягона бир гулман, мангу сўлмаган,
Муаттар ифорига туташган само.
Сен ошиқсан ишқ майин ичиб тўймаган…
Бу ғалвали дунёнинг
дарди бедаво.

Муслима ҲАМРОЗ
18.06.2026 йил