Қачон…

Гулим боғда барг ёзади, мен ёзаман шеър,
Гулгун япроқларни суртиб илҳақ кўзимга.
Сабо хаёллар тортқилаб
“соғинаман” дер,
Ўзи парво ҳам қилмайди соғинч сўзимга,
Йиллар тўфонида сира
ўчмасин баёз.

Маҳзун кўнглимни ёзади оташ туйғулар,
Энди қаламнинг зирҳини чархлаб толмайди.
Дилдан пайдар-пай тўкилгай бори қайғулар,
Кузак, пойандоз ёзаркан армон қолмайди,
Иссиқ пуркайвериб аста ўтиб кетди ёз.

Тахайюл моҳир ёзувчи, сиёҳи мантиқ,
Зумда ипак ҳаволарга қанотин ёзар.
Ёзаман, илҳомнинг бугун изҳори тантиқ,
Яшил либосли саҳий
қаламим озар,
Чақмоқдай сўзларга қачон юзланар қоғоз.

Муслима Ҳамроз
26.09.2026 йил