Дарднинг сурати

Минг бўлак кўнглимнинг парчаси мажруҳ,
Қайғу кўланкаси кетмайди сира.
Синиқиб кетяпти озорланган руҳ,
Ҳолимни қонталош уфуқдан сўра.

Сабрим косасидан дард тўлиб тошди,
Бир томчи умидни авайлаб нетдим.
Жонсарак хаёллар оғриниб шошди,
Кимсасиз фазода эзилиб кетдим.

Жаранглаб қайтади акс-у садолар,
Метиндай тоғларнинг қадди букилгай.
Ғулуга кўниккан маҳзун—
саболар,
Қаҳрабо ҳаводан ичиб, бўғилгай.

Ғамимдан титрайди кузнинг япроғи,
Ёмғирда чўкади ёлғиз сарғайиб.
Ёнарми қуёшнинг яшил чироғи,
Қип-қизил юлдузлар учар сирғалиб.

Муслима ҲАМРОЗ
05.10.2026 йил