Изҳор

Ҳислар тўкилиб кетмоқда кузги япроқдай,

Сумбула нозига ёрдир тўкинлик чоғи.
Ёмғир соғиниб ниш урган ёзги тупроқдай,
Соғинч ифорин йўлласа яшнайди боғи.

Анҳор бўйларида ялпиз излари қолди,
Сувлар тошқинида олма ўтарди қалқиб.
Чақмоқдан ўт кетган йиллар ғулғула солди,
Мангу баҳор эди олам, турарди балқиб.

Баҳорлар қайтарми, кузнинг осмони нотинч,
Нечун булутлар томчини ичиб тўймайди.
Мунғайган илдиз дардида ўксинар ботин,
Қайта кўкариб кетмоққа нелар қўймайди.

Кенг само бағрига қачон сиғади кўнглим,
Куздайин бир овунчоқдан бўлдимми безор.
Бугун боқий туйғуларга
келади тўлгим,
Нурлар жилосига ишқим этолсам изҳор.

Муслима ҲАМРОЗ
31.08.2026 йил